Trolltunga

Lüksemburg'dan döndükten sonra Oslo'ya gitmeden son hafta içinde tüm plan programı yapmaya başladım. Sadece uçak biletim ve katılacağım workshop belliydi. Kalacak yer, naparım, nereleri görürüm diye araştırma kısmına başladım. Oslo'yu araştırırken karşıma Trolltunga çıktı. Önce bir gezi yazısı, yine sonra Ozan'ın blogundaki Trolltunga yazısını okudum. (İhtiyacın olan her bilgi orada var! Kesinlikle oku. Hatta diğer gezilere de mutlaka göz at!)

Normalde Oslo'ya Liz Koch ve Anna Verwaal'in workshoplarına katılmaya gidiyorum ve öncesinde 4 gün vaktim var. (Ayrıca anlatıp, paylaşmak istediğim mevzular!) Okuduğumdan beri başka bir şey düşünemiyorum. Gitmem lazım Trolltunga'ya. Hem tekim! Hem oldukça zor gözüküyor. Dahası zaten bana pahalıya patlamış olan Oslo seyahati üzerine bir hayli masraf demek ve en önemlisi büyük bir fiziksel challange olacak olması. Ozan bayağı anlattı. Her soruya/soruna da bir cevap/çözümü vardı:) 

Bu arada Trolltunga'ya gitmek için Oslo'dan Odda'ya otobüsle geldim. Sadece o yolculuğu yapmak bile yeterli kanısındayız:) Çünkü yine aşırı yeşil ve göl, dağ manzaralı fantastik bir yolculuk seni bekliyor. Onun için hazırladığım kısa video youtube kanalımda:)

Acaba turla mı gitsem diyordum Trolltunga'ya. "Odda'ya zaten gidenler sadece Trolltunga için gidiyor, otele gittiğinde gidecek olan birileriyle ayarlar gidersin" dedi. Gerçekten de öyle oldu. Otele giriş yaparken Jon ile tanıştım. Onu da tur fikrinden caydırdım. Yani kimseyi bulamasam da kendim tırmanma fikrine hazırdım artık:) 

Hava yaz mevsimine göre bir anda sogumuş benim gittiğim hafta. Odda'da artık off-season olarak bakılıyor. Oteldekilerin tutumu oydu yani ama bayağı tırmanan vardı, onu söylemeliyim. Önemli olan bu noktada soğuk ve havanın 19:00-20:00 civarında tamamen karanlık olacak olması. 

Trolltunga zirvesine 11km ve dönüş yine 11 km aşağıya. Ben Hotel Trolltunga'da kaldım. Odda'da başka yerler de var tabii bakabilirsiniz. Hatta Airbnb'den de. Ama benim kaldığım odam ve manzaram, dahası oteldeki kadının yardımları dolayısı ile kesinlikle tavsiye ederim. 

Sabah 7'de tırmanmaya başlamak üzere anlaştık. Taksi ayarladık 6:30'a. Otelden Trolltunga başlangıcına 15dk'da gidiyor. Off-season olmasından dolayı kahvaltı 08'de başlıyormuş ama benim için kahvaltıyı ayarlamıştı oteldeki Helen saolsun:) Erkenden düştük yollara. Taksi bayağı bir gecikti gerçi. Taksinin  telefonunu internetten bulup aradık ettik. Neyse yine planladığımız saatte başlayabildik. (Siz akşamdan ayarladığınızda taksinin numarasını not alın. Sabah recepsiyon kapalı oluyor ve kimse yok. Otelden çıkınca da geri giremiyorsunuz.) :)

Neyse başladık tırmanmaya. İlk 1 km inanılmaz dik ve yüksek basamaklar çıkarak geçiyor. Başladığımızda hava hala karanlıktı bu arada. Sonra 500 mt düzlük. Sonra hafif yükselerek ilerleyen yerler. Bir süre sonra 2 km sonrası artık inişli, çıkışlı oluyor. Kırmızı işaretleri ya da üst üste koyulmuş taşlar var, onları takip etmek gerekiyor her zaman. Rota çok belli kaybolmak zor aslında. Ama bizde şöyle bir şey oldu. hava aydınlandığında artık önümüzde de arkamızda da başka gruplar vardı. Öndeki grup, yolun inişe geçen sağ tarafı yerine, dimdik sol taraftan tırmanmaya başladı. Şimdi benim aklımda da yolun o km'den itibaren inişli çıkışlı olacağı var. Bir yandan Jon'u takip ediyorum bir yandan fotoğraf video çekiyorum:). İşaretleri görememeye başladım ve sormaya başladım. Öndekiler bayağı tepede oldugu için duyamıyorlar. Jon da bilmiyor en son ne zaman işaret gördük! Arkadakiler de bizi takip ediyor işin komiği. Bayağı koyun sürüsüyüz. Söyledim arkadakilere, onlarda göremiyor hiç işaret:) Neyse yan yana gelip baktık onlardan bir çocukla ve aşağıya giden yolun bizim yolumuz olduguna karar verdik. Nitekim öyleymiş. Rota orada ayrılıyormuş. Bir sürü rota var aslında. Sadece Trolltunga noktasına da gidilmiyor. Ama işte kırmızı boyalar ile işaretlenmiş T harflerini sürekli görüyor olmak lazım:) Kayboluyorduk! bir de aşağıdan gitmek için ikna etmek zordu sürüyü!:) Navigasyon yükleyebilirsiniz telefona, internet ya da hatlar çekmiyor ama. 

Bu arada yolda biz sabahın köründe ilerlerken dönenler vardı Trolltunga'dan! Mesela iki kız gece kamp yapmış. Tek bir adam da öyle. Bayağı soguktu diyorlar ama başarmışlar yani:) Bir dahaki sefere gidersem kalırım tepede diye düşünüyorum. Tabii bu vakitlere kalmamak lazım. en ideal zaman Haziran- Temmuz civarı. 

6km'den sonra Hardangerfjord manzarasıyla bir protein bar molası verdim. Soguktan taşlaşan barın da suyun da, yanımdaki kahvenin de tadı yok. Yapacak bir şey yok:) 10 dk sonra yoldaydık tekrar. Buradan sonra artık iyice rüzgar ve soguk bastırdı. İnanılmaz soguktu. Herhangi bir şeye benzemiyor:)

Ve zamanın giderek yavaşladığı saatler. Etraf sürekli mükemmelliklerle dolu bu arada, kafayı yiyorsun. Motivasyonun da yüksek. Tepeye iyice yaklaştın artık. Yerler kar, buz, yer yer çamur, kayalık. Etrafta bir sürü üçerli dörderli gruplar var artık önümüzde arkamızda. En tatlıları köpekleriyle gelenler. Çocuk ya da yaşlılar da var yolda! 

Bu arada tüm 11 km boyunda, dönüşte de herhangi bir tesis fln yok.(çok soran oldu) Sadece acil durum kabinleri var sıgınmak için. Bir de belki ilk 1-2 km arasında kişisel mülk oldugunu düşündüğüm bir iki ev. Ama o da şehre yakın zaten.  Ve yürüme yoluna da uzak. Yani tamamen hazırlıklı gitmek gerekiyor. Yeme, içme, giysi neyse. Ki o da ayrı bir süreç!

Bir şekilde vardım tepeye. o son metreler işte bütün yorgunluk, üşümeye rağmen inanılmaz heyecanlıydı. O hep gördüğün manzara nereden karşına çıkacak diye düşünürken orada işte! WAOW! Böyle bir şey yok. Uçsuz bucaksız bir güzellik. 

Normalde bu gördüğümüz noktaya geçip foto çektirmek için sıra oluyor. Herkesten duydugum, okudugum yarım saat civarı sıra beklendiğiydi. Ama hava o kadar soguktu ki, giden bir sürü kişi olmasına rağmen hep sadece 5-6 kişi oluyordu önünde bu sefer. Fotoğraf çektirip bir şeyler yemek için oturduk. Ama o kadar soğuk ki ne yediğim şeyin tadı var. Ne de dinlendirici oluyor. Hızlıca kalktık. Zaten geçe kalkmak istemiyoruz. Yorulduk. Hava soguyor akşam oldukça ve kararmadan inmemiz lazım. Fener de var yanımda ama yeterince zor olacağı için bir de onla ugraşmak istemiyoruz. 

Tepede yarım saat kalmışızdır maksimum diye tahmin ediyorum. Sonra fotoğrafların istediğim gibi olmamasına rağmen bir daha çektirmek için hiç motivasyonum yoktu. (Zaten iki kere denemiştim artık:) Gerçekten çıkana kadar elinde sürekli makinalar fotoğraf, video çeken ben, attım her şeyi çantaya. Hayatımda o kadar üşüdüğümü hatırlamıyorum. 

Ruh halim çıkarken yükseldiği gibi dönüşte de inişe geçti bayağı. Artık kulak vermesem de şikayet sesleri yükseliyor vücudumdan. Ayağımı sıktı ayakkabım, gevşek bağlasam bileğimi burkcam, sıksam canım acıyor. Dizim koptu gitti zaten. Müthiş ağrıyor. Donuyorum! Ha bu arada Daha Oslo'ya gitmeden hastaydım. Burnum tıkalı, öksürüyorum fln:) Tüm bu şikayetleri kendime bile dile getirmiyorum inişte. İşte vücut zorlanınca beden bır bır konuşmaya başlıyor. Dikkatim başka yerlere gidiyor. Hemen nefesime dönüyorum! Bu macera sadece fiziksel değil, psikolojik olarak da zorlayıcı bir şey bu yüzden. Ve gerçekten gitmeden anlaması çok kolay bir şey değil. Neyse bu işin ulvi, yogik yanlarını bilahare yazarım:) 

Aşağı inerken de manzaralar ayrı güzel. Güneş daha eğik gelen ışıklarıyla ayrı güzelleştiriyor ortalığı. Ama çıkarken erimekte olan şelaleler, dönüşte don yapmış. Zaten irili, ufaklı taşlara dikkat ederk yürüyorsun. bir de her yer buz! Benim tahminimden çok  çok daha zordu! 

Tabii ki dönüş de inanılmaz güzelliklerle dolu. Yanımdan geçen keyifli gruplar, manzaralar, şelalelerden su içme keyfi, akıl almaz renkler! 

Akşam bitirip indiğimde artık normal düz yolda bile yürüyemiyordum. Taksi ile döneceğiz. Bizim telefon hatları çekmiyor. Lokal birilerinin cep telefonundan arayabildik. Gelmesi için de 20 dk bekledik. Zaten üşümüş ve yorgun haldeyiz. Açık hiç restorant ya da cafe yok. Ya da içine girip bekleyebileceğin sıcak bir kabin. Sadece içme suyu ve tuvalet olan alan dışında. O yorgunlukla artık yere oturup bekledim taksiyi.:)

Otele döndüğümde de kendimden geçtim artık yorgunluktan. Nasıl görünüyorduysam Helen duş almamı söyledi. Normalde check out yapmıştım ama aşırı yardımcı oldu! Ve ancak kendime gelebildim duş ve sıcak yemek sayesinde. Herhalde sokakta görsen para verirsin, o haldeyim.

Gece otobüsüyle geri dönecektim. Lobide biraz uyudum. Ama 11de resepsiyon kapanıyor ve seni otelin dışına alıyorlar! Odda merkezde istasyonun dışında ya da otel dışında bekliyorsun! Helen bize yorgan verdi dışarda beklerken örtünmemiz için. Giderken bırakırsınız dedi:) Bayağı komik:) 

Bir hafta öncesinde hayatımda yeri olmayan Trolltunga, planlarımın arasına girdi ve 2016'yı hatırlamaya değer kıldı! İlk adımı atıp gidyorum demek bile meseleydi! En en en çok zorlandığım ama yaptığım en güzel şeylerden biriydi. Tüm bu sözcükler çok anlamsız, Orayı harflere indirgeyip saçma limitler koyuyor olan bitene. Ama aşağı yukarı böyle.

Çok daha fazlası için bir video hazırladım. Youtube kanalımda izleyip abone olursanız oldu bu iş!:) Paylaşın. Sorun. Çok detaylı yazmadım(!) ama ilk soruları cevaplamıştır diye umuyorum. 

Clervaux

Clervaux fotoğrafı, dönerken uçakta çektiğim bu fotoğraf olsun istedim. Bana soruyorsunuz "Niye Lüksemburg?", "İlginç tercih" , "Gidelim mi Lüksemburg'a, tavsiye eder misin?" Gitmeyin! Ben baya beklentisiz geldim buraya. Kafamı dinleyip, yeşil, minimal bir ortamda kendi başıma kalmaya. Cidden, daha öncelikli gidilecek bir sürü yer tavsiye ederim. Özellikle haftasonu için kaçış planları bol cebimde. Ama benim için süper iyileştirici, dinlendirici bir yolculuk oldu. (Hem de bir sürü hastalık maceralarına rağmen) 

Şu girişi okuyup "Tamam gitmeyin dedi", diyip kapatmayanlarla devam edeyim maceralara. Baya düşündüm emin olmak için: bu benim ilk tek başıma tatilim. Daha önce arkadaşlarımın yanına gidip kaldığımda işte çalışıyor, okuyorlarsa gündüz çok yalnız gezdiğim oldu. Ya da iş için gittiğimde yine tek başıma kalıp, gezdim. Ama illa ki birileriyleydim hep sonunda. Bu tamamen kendimi başıma. Bu soruya da cevap: hayır hiç sıkılmadım. Harika vakit geçirdim.

Clervaux küçücük, Beşiktaş Çarşı kadar bir yer. Lüksemburg'un kuzeyinde. Çok hoş tren yolculuğu yaparak geldim buraya. Yemyeşil ormanın içine gömülmüş, pek sıcak insanların yaşadığı bir yer. 

Şu manzara otel odamdan. Öğlen vardım buraya ve otele eşyaları atıp, bu köprüden karşıya geçip merkezine yürüdüm. (Dediğim gibi minicik bir yer) Ormanın içinde hafif sararmaya başlayan yaprakların arasında yürüyüş. 

      

   

"My favourite animal is steak!"

 

Bilmiyorum minicik bir yer diye heralde girdiğim marketten, oturduğum cafe'ye bir sürü insanla uzun uzun sohbet ettim. Ama bu tonton çift tüm Lüksemburg yolculuğunun en keyifli kısmıydı. Rhino Steakhouse & Pizzeria'ya gittim kaldığım iki akşam da. İlk gün restorant'ta yer bakınırken, kendimi yan masalarında buldum. Hemen konuşmaya başladılar benimle ve tüm akşam bu kıvamda geçti. Türkiye'de durumlardan haberdarlar; yan masadan, Clervaux'tan, senden benden bizden, her şeyden konuşulan inanılmaz eğlenceli ve doyurucu bir sohbet oldu. Böyle bir bakıyorum garson şarap getiriyor bana tontiklerden:) Ya da "Aaa tatlı ısmarlamadan bırakmam"lar. Bence evlat edinsinler beni.

Lux-em-burger'ini mutlaya denemek lazım! Ördek ciğeri ile bambaşka bir lezzet. 

Sonra sanıyorum Clervaux'nun en hareketli hafta sonuydu. Bir şirketin vesile olduğu böyle bir sokak partisi vardı, tek ve küçük meydanda. Hatta ertesi gün instagramda story'de paylaştığım canlı performans vardı sokakta. Onu da önce aşağıda, sonra da ikinci gün geçiş yaptığım diğer otelde odamdan dinledim. 

Yeşil+80ler &90'lar rock şarkıları çalan grup + Clervaux :)

 

Clervaux'un tercih nedeni işte bu trekking yolu olabilir. Yani işte buralardan geçerken bir gün ayırılır, öyle söyleyeyim. 8.5 km'lik bu yolda yine tek başımayım. 

O sabah kalktım, zaten Lüksemburg'a daha gitmeden fena hastaydım. O gece de hiç uyuyamamışım. Sabah gözümde arpacık çıkıyor! vs vs. Yine de hiç biri keyfimi kaçıramadı.

Otelden aldığım sallama çay ile gözüme pansuman yapıyorum.:))) Ve koşmasam da bari yürüyerek tamamlarım diye koyuldum yola.

Buraya gelmeme vesile olan Özgür bana bütün ayrıntıları anlattı, içim rahat.

"İnanılmaz güvenli bir yerdesin! İşte sarı okları takip edeceksin, 2 numaralı olan. Başka rotalar da var, karıştırma. Bazen sarı rotanın tabelasını görmüyorsun ama sen aynı dogrultuda devam et. Yol seni götürüyor." 

Arabayla sürekli gittiğin bir yolda artık çukurlarına bile hakim olursun ya, öyle anlattı bana. Gidince ne demek istediğini anladım. :) Güvenli de olsa ıpıssız ormanda çok ihtiyaç duyuluyor gerçekten. 

Harika manzaralar, sadece orman sesi. Fantastik bir gün oldu bu sayede.

Into the wild! 

 

Şekersiz glütensiz detokstan sonraki ilk pizzam. Muhtemelen çok başarılıydı ama anladım ki artık hiç cazip gelmiyor bana. Yine Rhino rest. #must !

Bu da tüm yolculuktaki modum...

Luxembourg

Şimdi bu Lüksemburg nereden çıktı? İşten ayrıldığımdan beri bir Kaş'a ve sonrasında Fethiye Kaleköy'e yoga inzivasına gittim. Onun dışında İstanbul'daydım. Benim için oldukça uzuun bir süre:) Sanırım kendisinden kaçacak bir şey olmayınca İstanbul'da kalmak hiç de fena olmuyormuş. Hayatımın kendimle başbaşa kalmak konusunda en huzurlu dönemindeyim. Neyse Lüksemburg!

Bir süredir bilet bakıyorum, bir yere gidicem gidemiyorum. O adımı atamıyorum. Yogada da öyle. Kendi başıma yaptığım pratiklerden öylesine koptum ki. Her gün yoga dersine gidiyorum, Neredeyse istinasız. Bazen günde iki kere gittiğim oluyor hatta:) Yoganın böyle bir skorla işi yok o ayrı, ama kendi başıma bir türlü matın başına geçip yapamıyorum. 

Neyse geçen hafta burası dahil 3 ayrı plana imza attım. Özgür sürekli gidip geliyor ve buraya aşık. Dedim bana yaz tavsiyeleri, ben gidiyorum. Her şeyi planladı benim için. İki gün sonrasında uçakta buraya dogru yola koyulmuştum işte. 

Ben fotoğraf koyacaktım ama yazdım da yazdım. 

Beim Renert

Etrafta dolaşırken dışardaki masalarını dolu görünce geldim buraya. Önce dışarıda oturdum. Yanımdaki amcanın sigarasını solur halde buldum kendimi. "Ay gitsem mi", "Zaten sadece minik atıştırmalık varmış" "Keşke otele yakın Pizzeria Bella Napoli'de yeseydim" derken garson kız geldi. Riesling olduğunu duyunca durdum. Hadi içeri geçeyim bari. İçerisi de fıkır fıkır insan dolu. Oturdum. Ortam gayet keyifli. Ama sol kulağım tıkalı uçaktan beri. Böyle az duyuyorum ama ses de bir o kadar rahatsız ediyor. Yanımdaki masaya da bir grup toplaşmaya başladı. Toplamda on beş kişi fln oldular dört kişilik masada. Hadi ben şarabımı içeyim, yazımı yazayım derken onlar da gitti. Oh. Böyle çalan güzel jazz müzik duyulmaya başladı ortamda ve daha da güzelleşti. 

Yogada da böyle. O zor pozların içinde dayanma noktanın sonuna geldiğinde "eforsuz" durmaya çalışırken bir bakıyorsun o pozun içinde gevşeyebiliyorsun bazen. Nasıl? Nefesinle kalarak. Bu oluyordu işte. Etrafta olan bitene direnmektense şöyle bir gevşeyince fıtır fıtır çarklar lehime işliyordu. 

(Domates soslu, parmesanlı köfte)

Sonra ertesi gün sabah 6 civarlarında uyandım. 8:30larda sokaktaydım:) 

Sabahları baya soğuk oluyor. "Eh iyi güzelmiş işte, yani tamam. Clervaux'a gideceğim zaten, orası belki şöyledir böyledir. Yani Lüksemburg'un çok da " diye mırıldanıyorum kafamda. Bu arada her yaştan insan yokuş, soğuk demeden koşuyor. Sokaklar onun dışında çok ıssız. Zaten çok erken çıktım. Bu tontik amca ve denk geldiğim bir sürü kimse sıcacık gülümsüyor. O kadar gözleri kaçırarak ve selamlaşmadan yaşıyoruz ki İstanbul'da, alışmışım artık, farkediyorum. Ama sahte ve zorlama Amerikan selamlaşmasından da bahsetmiyorum. İnsanlar gerçekten çok tatlılar yahu. Farklı bir içtenlik ve sıcaklık var ortamda. Hmm deyip şöyle koltukta otururken kaykılıp iyice yerine yerleşirsin ya, öyle yerleşiyorum, gömülüyorum şehre biraz daha. 

Demem o ki, o yogadaki pozdan bir adım geriye çıkmadan kalıp, pozun içinde eriyebildiğinde nasıl sana hediyeler sunuyorla bedenin, dışarısı da öyle. Süprizlerle dolu. :)

Hotel Grey: Gar'ın hemen karşısı. Çok hoş dekorasyonlu, tatlı odalar. Ve anlayışlı, yardımcı olan, insiyatif alan personel! 

Speculoos yazan her şeye yapışın! Harika. Bu biscüvinin kavanozda sürülebilir hali de satılıyor. Hatta artık Türkiye'de de var, görmüştüm. Aklınızda bulunsun. Yum!

Sonra şöyle tatlılıklar oluyor: Al-Oku-Geri getir ya da değiştir. Bu amca kitabını seçiyor intina ile. Geçip parkta oturup okuyor. Kitapların hepsi yepyeni ve müthiş düzenli.

Şehir merkezindeki meydanlardan birinde antika, ikinci el eşya/kitap standlarına denk geldim. Bir diğerinde de pazar kurulmuştu ve bir sürü çiçek, bitki de satılıyordu. Harika! Ben baya ölü şehir beklerken inanılmaz canlı, renkli bir şehir çıktı karşıma. Ama sakin de. İtiş kakışsız. Yormayan. Bu bebek de tam bir kabus.

İyi ki almamışım bu ananası. Teyze biraz pahalı satıyordu. Sonra bir dükkan keşfettim. Maisons De Monde diye ananas cenneti! Dahası aşağıda...

Tam dedikoducu tipi yok mu bebeklerde ya:) 

La Soupe

La Soupe'de balık çorbası içiyoruz. Ama genelde bitmiş oluyormuş. Ben de Classic çorbalarından aldım. Mamma mia! 

Maisons Du Monde

 Müthiş keyifli bir dekorasyon dükkanı. Ben geçen sene taşınırken bütün zamanımı böyle dükkanlarda ve websitelerinde geçirdim. Taşınma, dekorasyon işlerim bitti ama hala müthiş keyif benim için. Paylaşacağım onları da. Bir de minicik bavulla geldiğim için abart(a)madım. Ama yine de ufak tefek bir şeyler doldurmuş olabilirim. :)

Çerçeveler, mumluklar, süper cool objeler, neler neler. Vintage design köşesi de vardı kocamaan.  

Bu ananaslı defter de Maisons Du Monde'den <3 p="">

Bir diğer zevkim kitapçılarda vakit geçirmek. Burası acayip hoş bir yerdi. Yine zor durdurdum kendimi kitap depolamaktan. 

Monop'da sağlıklı besleneyim derseniz bir sürü şey vardı soğuklar kısmında. Salatalar, wrapler. Ben Glütensiz- şekersiz detoxumu bitirdim ama şekerli şeyleri canım neredeyse hiç çekmiyor. Ekmek neredeyse tamamen çıktı hayatımdan. Yani çok özel bir burgeri yememezlik yapmıyorum ya da özel bir pizza vs. 

Ayrıca Alsace Lorraine'den tanıdığımız Riesling yine bu markette de göz kırptı bize. Yani bu ya da başka marketlerde gelmişken 5-6 eur'ya bir iki riesling alınabilir:) Ben artık dönüşte havaalanında bulmayı umuyorum taşımak istemediğim için. 

Vee Clervaux'a tren yolculuğu...

To be continued:P